Als klein meisje leefde ik in mijn eigen kleine wereld, verzorgd door mijn ouders. Alles werd voor je geregeld en zelf had je nergens omkijken naar. Heerlijke tijd! Maar naarmate ik ouder werd, werd ik meer vrijgelaten. De wereld ging voor mij open, van het platteland naar de grote stad was een hele stap voor mij. Ik merkte al snel wanneer net je klasgenoten jou leren kennen, zij jou als eerste beoordelen op hoe je eruit ziet. Niet iedereen is in staat om hier vanaf te stappen. Nu ik een mooie leeftijd heb bereikt van 25 jaar besef ik dat ik wordt geaccepteerd door wie ik ben en ze luisteren naar wat ik te vertellen heb. Ik denk dat ik dit wel mag bevestigen door de fijne vrienden die ik om me heen heb. Dit begint met mijn vriendinnen die ik sinds mijn basisschool tijd al ken en we nog geregeld een gezellige zondag inlassen om bij te kletsen of iets leuks gaan ondernemen. Ook heb ik 8 havo vriendinnen die ik minstens 1 avond in de maand met een borreltje in de hand spreek. En ja wel, ook mijn mooie tijd op SintLucas (opleiding: grafisch ontwerp) heb ik hele fijne vriendinnen ontmoet. Na al deze vriendinnen opgenoemd te hebben is er ook nog één persoon in mijn leven waar ik veel tijd mee deel en dat is Roel, mijn vriend. Ik denk dat ik ook zijn vrienden wel tot ‘mijn’ vrienden mag benoemen.
Je zou denken, hoe kun je dit ooit allemaal bij houden? Het lukt! Laat zien wie je werkelijk bent en kijk ook naar andere personen. Wat zit er achter hun? Een streethunter ontdekt ook wat er achter dingen zit waarmee ze in aanmerking komen en weet wat er speelt in de maatschappij. Ze gaan niet meteen af op hun eerste indruk.
Ik beseft nu dus heel erg dat de wereld groter is dan ik en mijn familie alleen. Kijk ook eens verder dan je neus lang is en ontdek een dieper liggende laag.
Ik ben trots op het feit dat ik tevreden ben met mezelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten